Edcom januari 2010

Samen met m’n vrouw op 20 januari mee naar het Voorleesontbijt van onze kleindochter in groep 1 van de basisschool. In de rol van voorleesopa en –oma. Ja, zo gaat dat tegenwoordig. Alle kleuters in pyjama, iedereen had wat van thuis meegebracht voor het ontbijt. Broodjes, croissantjes, hagelslag, jam, kaas, honing, pannenkoekjes, olijven, eieren, tomaten, vruchten. Voor elk wat wils en lekker multicultureel. Het festijn begon met ochtendgymnastiek voor alle groepen op de speelplaats. En daarna snel naar binnen, want zelfs bij ons aan de kust’ s ochtends om half negen nog knap koud zijn.

Wiebelbillenboogie
Ja, en toen moesten de voorleesopa en –oma met de de billen bloot. Marian (mijn vrouw) zou De Wiebelbillenboogie, het officiële voorleesprentenboek, voor haar rekening nemen. De voorbereiding alleen al was een feest. Wat een prachtig boek! Grote, grappige tekeningen met veel mogelijkheden er ook een grote groep kleuters bij te betrekken. En een geweldige inhoud: moeder verlaat keurig in haar mantelpakje ’s ochtends als kostwinner het huis en keert ’s avonds doodmoe weer terug. Ondertussen heeft vader zich kostelijk geamuseerd met de kinderen en met elkaar weten ze moeder na terugkomst uit de grote mensenwereld op een fabelachtige manier terug te trekken in de knusse wereld van het – toch wel wat alternatieve – gezinnetje.

Marian was er thuis al snel achtergekomen dat het liedje in het verhaal was afgeleid van ‘Blue Suede Shoes’ van Elvis Presley, een rocknummer uit de jaren vijftig. Wij de plaat opgezet en geprobeerd of we er een jive op kunnen dansen. Rock-‘n-rollen ging ons na al die jaren namelijk niet zo goed meer af.
Dat voorlezen overigens wel. Marian deed het fantastisch! Voor het eerst van haar leven voor een hele groep kleuters.
Op een slimme manier wist ze - tijdens het voorlezen - met tussenvraagjes en adequate reacties iedereen bij de inhoud te betrekken. Ja hoor, de moeder van sommige kleuters ging ook wel eens werken. En als ze alleen met papa thuis waren, bedachten ze ook wel eens grappige dingen.
En toen dat stukje over De wiebelbillenboogie, ook dat ging haar geweldig af. De woorden dansten uit haar mond, hier en daar wat aangepast maar verder precies op het ritme en de melodie van die oude hit van Elvis: 
Well, it’s one for the money,
two for the show
three to get ready,
now go, cat, go.
Exact zoals je kunt verwachten van een voorleesoma.

’s Avonds zagen we Prinses Laurentien het boek voorlezen op de Oscar Romeroschool in Rotterdam. (Een eerbetoon aan Paul Vierboom, dé man achter de leesbevordering op deze school en in mei 2009 veel te vroeg overleden.) De prinses deed het overigens prima hoor. Net als de burgemeester van Westland en al die andere bekende regiogenoten van wie we dit jaar Voorleesontbijtfoto’s zagen in de plaatselijke huis-aan-huisbladen. Leuk voor de publiciteit, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar een gewoon voorleesontbijtje. Zonder persfotografen maar met een optimale betrokkenheid bij de kinderen in de klas. Een vader of moeder dus, of –zoals tegenwoordig gelukkig steeds gangbaarder wordt- een oma of opa.

Ed van Berkel

NB. Paul Vierboom ontving in 2009 de Leesgoedprijs. Hij overleed op 20 mei 2009, zie ook ons In memoriam. (Red.)