1. Wiplala

Bij vlagen wordt dat een tweestrijd die hem in een ongemakkelijke situatie brengt. Dan dreigt hij met vegetariër worden. Dat zou betekenen dat ik al mijn creativiteit moet gaan aanwenden om ons iedere avond een verantwoord diner voor te zetten. Die creativiteit is opgedroogd.

Ik kom namelijk zelf uit een vegetarisch én gebroken gezin. Het verbaast me niets dat het vertrek van mijn vader iets te maken zou kunnen hebben met ons vegetarisch regime. Want het vleesloze in combinatie met een moeder die niet van koken hield, spoorde mij aan zodra ik kon ook uit huis te vertrekken. De momenten waarop mijn moeder langdurig van huis weg was, greep ik dan ook aan om clandestien volwaardige maaltijden te bereiden. Ook nu nog schotel ik mijn kind altijd vlees voor.

Doorgaans vraagt Osmo niet wat hij eet. Toen de aanschaf van een huisdier ter sprake kwam, was hij echter wel heel expliciet. Hij wenste een hond, maar een paard mocht ook. Het kostte me enig overredingskracht hem te enthousiasmeren voor een poes.

Sindsdien hebben poezen in voorleesverhalen zijn bijzondere aandacht. Ook dit keer in Wiplala van Annie M.G. Schmidt. Dat in het verhaal een moeder ontbreekt, ging aan hem voorbij. Dat de jonge Nella Della zo goed als de moederrol op zich neemt werd als vanzelfsprekend aangenomen. Dat poes Vlieg dagen achtereen zonder verzorgers leefde, dáár maakte Osmo zich zorgen om.

Hij weet uit ervaring hoe lastig het is een poes tijdelijk ergens onder te brengen. Kreeg het dier eigenlijk wel wat te eten? vroeg hij zich af. Terwijl zich door het verhaal heen nogal wat andere eigenaardige dingen voordeden. Zoals het in steen veranderen van een heuse dichter. Het betinkelen waardoor vader, Nella Della en broer Johannes kaboutergroot worden. Of, om maar iets te noemen dat minder fantasie vereist, het merkwaardige genezingsproces van Lotje. Hij slikte het allemaal, maar aan Vlieg had hij graag zijn vleesmaaltijd opgeofferd.
Myrte Gay-Balmaz