14. Naakt en krabben

Zijn onderwerpskeuze verraste me: de krab. Ik dacht dat kinderen doorgaans hun aaibare huisdier bespraken. Kennelijk is het eetbare gedierte ook aandacht waard. Immers, Osmo's kennis van de krab beperkt zich tot Japanse sushirollen, waarin krabstaafjes van twijfelachtige herkomst zijn verwerkt. Levende krabben aan het strand in Egypte joegen hem ooit angst aan. Hij was toen zes. Of dat nu anders zou zijn, betwijfel ik. Nadere kennis over het gepantserde dier doet hij op via internet, op school.
Thuis doen we dat anders, vond ik. Toen ik hem de encyclopedie voorlegde, kon die hem maar matig boeien. Zelfs nadat ik hem een gedegen uitleg gaf hoe dit standaardwerk de baas te worden, bleef hij lusteloos door het boek bladeren. Eindelijk had hij het lemma Krabben en andere schaaldieren gevonden en typte plichtsgetrouw wat zinnetjes over. Bijvoorbeeld dat de opgroeiende krab regelmatig zijn schaal verliest en dan zijn toevlucht neemt tot een schelp als tijdelijk onderkomen. Iets wat ik aanvankelijk niet geloofde en waar ik zelf nog speurwerk naar verrichtte.
Op internet natuurlijk, maar wel pas nadat hij in bed lag. Want hoe geloofwaardig is het als ik kort daarvoor nog naslagwerken in het algemeen heb bejubeld vanwege hun degelijkheid?
Bovendien leverden de zoektermen 'naakt' en 'krabben' ranzige resultaten op. Krabben krijgt opeens een heel andere invulling. Naakt trouwens ook. Daar is geen schelp tegen opgewassen.
Myrte Gay-Balmaz