18. Donald

Dat dachten mijn ouders ook, geloof ik, want gedurende mijn basisschooljaren kreeg ik de Taptoe opgedrongen. Een blad waarin alle pedagogische bedoelingen samenkwamen. Lieve verhaaltjes, kleine opdrachtjes en raadseltjes en de in strip vormgegeven brave mopjes.
Thuis werden strips onverantwoord bevonden en daarom waren ze uit den boze. Misschien dat ik om die reden de grappen van deze strips nooit begreep, maar ze desondanks het leukste vond. Later heb ik een eigenaardige afkeer voor strips ontwikkeld. Dat komt door het Tinatrauma, maar daarover een andere keer.
Voor Osmo besloot ik het anders te doen. Geen verantwoorde namaak, maar gewoon de Donald Duck. Hij leest alle strips en smult ervan, zelfs van de graploze variant, namelijk de `gewone' vervolgverhalen.
Het aandoenlijke blaadje afficheert zich als 'een vrolijk weekblad' en behoort tot het favoriete leesvoer van de gemiddelde student. Ook hier schiet mijn inzicht te kort, want ik heb nooit in een studentenhuis gezeten en vermoed dat we het hier hebben over de mannelijke lullostudent a la Jiskefet.
Nu komen de makers van de Donald Duck met een glossy-uitgave. Dit ter ere van Donalds 75-jarig bestaan. Ze vonden dat hij een eenmalige uitgave verdiende en ze richten zich op de inmiddels volwassen geworden `heb je nog geneukt'-lezer. Hoe anders verklaar je de opvallende mededeling Don's girls op de cover van deze Donald -jubileumuitgave?
Voor het overige is de inhoud volstrekt onschuldig. Zo onthoudt het blad zich van afbeeldingen van snelle auto's, voorspeltips en de andere onzin die elk mannenblad siert. Vanzelfsprekend verwacht je dan tegenvallende verkoopresultaten, toch?
Maar niks hoor. Ik ben vier winkels afgegaan en overal uitverkocht. Mannen zoeken nog steeds het liefst hun heil bij grappen en grollen. 'Ach,' zei de verkoper van de laatste tijdschriftenzaak, '... het blijven kinderen.' Dat was vast grappig bedoeld, maar ik had hem liever niet begrepen.
Myrte Gay-Balmaz