29. Tonke Dragt

Maar omdat de omvang van zijn fantasie omgekeerd evenredig is aan die van zijn doorzettingsvermogen, zie ik het er niet van komen. Maar dit terzijde.
Iemand die wel de vereiste discipline van het noeste schrijven opbrengt is Tonke Dragt. Het heeft haar, terecht, veel prijzen opgeleverd. In 2004 kreeg ze zelfs de Griffel der Griffels voor Brief aan de koning. Het is een boek dat het filmdoek haalde, maar waar ik uit jeugdsentiment liever niet naartoe ga. Laat mij maar de herinnering koesteren aan beelden die ik er zelf bij fantaseerde. Daar lenen de boeken van Dragt zich goed voor.
Zo heb ik Torenhoog en mijlen breed recent herlezen, omdat ik het boek vroeger nooit helemaal bevatte. Diezelfde ondoorgrondelijkheid ervaart Osmo nu met het boek De zevensprong. Het was een verjaardagscadeau, dat bij zijn vader is terechtgekomen, waardoor niet ik maar vader het voorleest. Althans daar zijn pogingen toe.
Mij benieuwt hoe verwarrend het is om gedurende vier dagen het ene boek voorgelezen te krijgen en de overige dagen een ander. Volgens Osmo levert dat geen problemen op. Wel vindt hij het boek in kwestie niet gemakkelijk. Zijn stiefbroertje - ze delen een kamer – sprak zijn veto er al over uit. `Het is hem te moeilijk,’ vatte Osmo samen. Dan verzint stiefvader zelf wel wat.
`Breng het dan hier, dan lees ik het je voor.’
`Neuh, het is een te vreemd verhaal, want het gaat terug in de tijd. Laat maar.’
Een verhaal waar logica in ontbreekt. Dat klinkt bekend, want Dragt wijkt vaker af van de chronologie. Dat maakt haar boeken volgens mij ook zo mysterieus. En de meeste lezers kunnen ze om die reden nauwelijks wegleggen. Osmo lukt dat dus wel. Maar wellicht is dat toch omdat hij het ene verhaal moet afwisselen met andere. Houdt het uitgewerkte boek het vol tegenover de rijke fantasie van zijn vader?
Myrte Gay-Balmaz