44. Vertalingen

In het begin (column nummer 4 om precies te zijn) heb ik me bezondigd aan de bespreking van een boek dat ik zelf had vertaald. Verontwaardigde reacties bleven uit, vandaar dat ik het, veertig recensies later, opnieuw aandurf. 
Het is het enige boek dat ik uit het Frans vertaalde en dat bovendien in 1999 op de lijst van de Nederlandse Kinderjury voorkwam. Mijn vele andere, uit het Engels vertaalde boeken hebben die status nooit bereikt. Kortom het boek De papa met tien kinderen van Bénédicte Guettier mag best worden aanbevolen. Al garandeer ik niet de verkrijgbaarheid ervan. Wat dat betreft kun je beter inzetten op Meneer G. van Gustavo Roldán. Een recente uitgave die eveneens is aangemeld voor de Nederlandse Kinderjuryprijs (2011). Overigens niet door mij vertaald, want Spaans. 
De auteur is geen bekende in de Nederlandse kinderboekenwereld. Dat vergemakkelijkt het winnen van de kinderjuryprijs niet. De lijst van winnaars wordt de laatste tien jaar gedomineerd door Carry Slee, Francine Oomen en Paul van Loon. De enige buitenlandse die veelvuldig in de prijzen viel is de Engelse J.K. Rowling. 
Geen Roldán of zelfs niet Guettier dus, vreemdtalige illustratoren die voorzichtige schreden zetten als auteur en aandoenlijke prentenboeken produceren. De kinderen die stemmen willen spanning, zo blijkt althans uit het resultaat. Of humor, en die zit in de illustraties vaak te subtiel verborgen, vermoed ik. 
Osmo geeft, onder zachte aandrang, een samenvatting van de tekst. 
`Over een meneer die een boom plant.' 
Of hij het grappigste plaatje wil aanwijzen, dwing ik verder af. En ten slotte moet hij, bijna vrijwillig, zeggen wat hij van de tekst vindt. 
`Heel goed,' voorzichtig gevolgd door: `Heb jij zeker vertaald?'
Myrte Gay-Balmaz