82. Niet honderd (laatste column Myrte en Osmo)
De meest elementaire, namelijk kennis van het alfabet, is hem gelukkig probleemloos bijgebracht. Ook over de toevoer van boeken kan onmogelijk worden geklaagd. Ik dank bij dezen overigens alle uitgevers voor hun recensie-exemplaren. En het ligt ook niet aan een gebrek aan fantasie bij Osmo. Die is overdadig aanwezig, net als de onlosmakelijk met hem verbonden onrust.
De verklaring van die onrust blijkt een milde variant van ADHD. Tegenwoordig is dat een vrij alledaagse aandoening, maar dus wel een die bijdraagt aan Osmo’s desinteresse in zelf lezen. Aan de inhoud van de boeken lag het in elk geval niet. Dat bewijzen de vele columns die ik heb mogen schrijven over wat ik hem voorlas. Een uitzondering daargelaten, kregen alle voorleesboeken het predicaat ‘leuk’ of anders ‘best wel leuk’. Bij geen enkel boek viel hij tijdens het voorlezen in slaap, maar misschien moet dat als bijwerking van de stoornis gelden.
Ik heb de 'Myrte en Osmo'-columns in ieder geval altijd met veel plezier neergepend. Twee keer liet ik gastschrijvers aan het woord, een paar maal verruimde ik eenzijdig de inlevertijd of werd me door de webmaster verzocht hem een weekje vakantie te gunnen, waardoor ik aan wat dikkere boeken toekwam. Welgeteld maakt dat, dat ik in deze reeks tachtig columns heb geschreven, maar het hadden er van mij gerust honderd mogen worden.
Myrte Gay-Balmaz
PS Osmo heeft heel eigen ideeën over de hem opgelegde diagnose. Omdat ik ze – die ideeën – niet met Ritalin onderdruk, heb ik columnstof te over. Wie daarin interesse heeft, mag contact met me opnemen via e-mail. Graag tot ziens.
