2005-7 recensies 12-14 jaar

3 zussen, 1 auto van Maureen Johnson (De Fontein), Sterrenhemel van Johanna Thydell (Van Goor/Unieboek) en Tennis van Venus en Serena Williams.

Max Verbeek

As op de werpheuvel

Een jaar vóór het verhaal 3 zussen 1 auto van Maureen Johnson begint, is de vader van deze drie zussen plotseling overleden. Ze hielden veel van hem en hebben nog steeds moeite met het verwerken van zijn dood. Dat doen ze elk op hun eigen, onbeholpen wijze. Het verhaal beleven we vooral vanuit het perspectief van May, het middelste zusje, maar het vertelstandpunt verschuift soms naar Palmer, de jongste, en naar Brooks, de oudste. May, 15 jaar, voelde zich altijd het buitenbeentje in het gezin, omdat zij als enige niet fanatiek aan sport doet en niet zo'n strak lijf heeft als haar moeder en haar zussen, maar vooral omdat zij zich altijd voor de anderen verantwoordelijk heeft gevoeld. Zij is de steunpilaar van dit gebroken gezin, zeker nu hun moeder nog meer moet gaan werken, omdat vader zijn gezin financieel niet best had achtergelaten. May zoekt de vergetelheid in hard werken, op school en in een cafetaria. Brooks probeert haar verdriet te vergeten door hard te sporten (honkbal, de favoriete sport van haar vader) en door veel te veel te drinken. Palmer door zo mogelijk nog fanatieker te honkballen dan haar zus en door eindeloos naar de tv te kijken met het volume op het maximum. Alle drie koesteren zij als een relikwie de antieke auto waar hun vader zo gek op was. Die staat onaangeroerd in de garage. Palmer koestert stiekem nog een relikwie: de urn met de as van haar vader. Ze heeft hem in een kast van haar moeder gevonden en bewaart hem in haar bed. Ze praten niet of te weinig met elkaar en daardoor dreigt het gezin helemaal uit elkaar te vallen. Maar dan doen ze opeens iets samen dat hen redt, iets dwaas, maar in hun ogen volstrekt logisch. Ze rijden in de antieke auto met de urn naar hun vaders favoriete honkbalstadion en strooien daar met z'n drieën de as van hun vader op de werpheuvel, in een vol stadion. Dat levert een prachtige scène op en de daad geeft de zussen een zeer voldaan gevoel. Jammer alleen dat zij hun moeder er niet bij betrokken hadden. Dan volgt de catharsis, het gesprek van moeder met dochters waarin eindelijk alles gezegd wordt en waardoor alles tussen hen weer goed komt. Het verhaal lijkt misschien een verschrikkelijke tearjerker, maar dat is het niet, dankzij de aangenaam ironische toon en de innemende, intelligente manier van vertellen.

Schaamte

De hoofdpersoon van Sterrenhemel, de dertienjarige Jenna, heeft het moeilijk. Ze heeft het eigenlijk druk genoeg met zichzelf, met haar borsten (die ze te klein vindt), met haar verliefdheid op Sakke (die haar na één keer zoenen laat zitten), met haar beste vriendin Susanna (met wie ze ruzie krijgt). Thuis wacht haar echter elke dag de zorg en de bezorgdheid voor haar moeder, die aan borstkanker lijdt. De pijn die haar moeder lijdt legt een doem op haar bestaan. Jenna voelt zich verantwoordelijk voor haar moeder, ze lijdt met haar mee op de ‘pijndagen', maar eigenlijk vergt het te veel van haar. Ze is geschokt wanneer ze de littekens na de amputatie ziet, ze schaamt zich voor het uiterlijk van haar moeder en vervolgens schaamt ze zich daar weer voor en ze wil net als die populaire meiden in haar klas gewoon lekker plezier maken. Johanna Thydell slaagt er bijzonder goed in het pijnlijke en hopeloze van pubergevoeligheden te beschrijven.

Rondedans

Ik vroeg me af hoe leerzaam de vele paginagrote foto's van de inderdaad fotogenieke dames Venus en Serena Williams zijn voor wie de techniek en tactiek van Tennis wil leren. Hoofdstuk 1 is: ‘Wat trek je aan?' Tja. De uitleg van spelregels, van de afmetingen van de baan en van de elementaire techniek is wel duidelijk en geschikt voor beginnelingen. Interessant, afgezien van de vertaalfout, zijn de ‘richtlijnen waar je je op de baan maar beter kunt aanhouden ' (sic) in het hoofdstuk ‘Tennisetiquette'. ‘Vier je punten niet al te uitbundig.'(...) ‘Blijf kalm en beleefd.' Die tip was Venus kennelijk even vergeten toen ze het winnen van de Wimbledon-finale vierde met een minutenlange rondedans terwijl haar tegenstandster sip stond toe te kijken.