Redactioneel

Als een verhaal een vaststaande reeks imaginaire (virtuele) handelingen is, weergegeven door een reeks woorden en/of beelden, dan is een computerspel geen verhaal. Want de reeks staat niet vast. Toch is het niet moeilijk om in computerspellen elementen van verhalen te ontdekken, vanaf het primitieve figuurtje dat gehinderd door monstertjes of obstakels de weg naar de uitgang of de volgende verdieping tracht te vinden, tot de held die een prinses komt redden en onderweg enkele gewapende figuren moet verslaan en tot de wijde wereld van een ‘sage’ als het bekende spel Myst. Ja, er wordt veel gevochten in computerspellen, dat wordt ook wel duidelijk, en de karakters zijn zo plat als bordkarton of beter gezegd als een computerscherm. Maar het verband is er, en tegenwoordig verschijnen er dan ook naast films vaak meteen ook spellen, in nieuw-Nederlands games genoemd. Harry Potter is het voorbeeld bij uitstek. Valt er over en weer nog iets te leren? Spelontwikkelaars (tegenwoordig hele teams) zouden kunnen proberen eens wat interessantere karakters te maken. Een enkele auteur heeft getracht een spelelement in zijn verhaal te brengen of eraan toe te voegen, maar men was niet verbluft. Voor de literatuurtheoretici kan het interessant zijn de literatuur eens als spel te beschouwen. Niet voor niets ‘spelen’ acteurs (ook in andere talen) een toneelstuk. Kinderen spelen dat ze iemand anders zijn, de lijn van verkleedspel naar verhaal is ook niet moeilijk te trekken. Kortom, er is meer verband tussen verhalen en computerspellen dan je op het eerste gezicht zou denken. Grijp je muis en vind de buit op Treasure Island.