Redactioneel

Wat ben ik blij dat er soms vreemdelingen in het dorp zijn. Eindelijk eens iets ongewoons, iets nieuws. Van mij mogen ze blijven, als ze willen. Al worden ze op de lange duur natuurlijk gewoon, zodat ik weer opveer als zich nieuwe vreemdelingen melden. Wel jammer dat sommige nieuwelingen niets met me te maken willen hebben: ze zetten een groot hek om hun huis en vinden mij een ongewenste bezoeker. Komt dat doordat mijn en hun buurman zo rot doet? (Als die even met zijn geblondeerde kop vanonder de zonnebank komt, begint hij meteen te schelden.) Of wordt hun ingefluisterd dat ik een verderfelijke heiden ben? (Wat maar voor de helft waar is.) Jammer ook dat enkelen, net als enige oude dorpsgenoten, vooral lanterfanten of misdadig worden. Maar de meesten leren mijn taal en doen mee zo goed als ze kunnen en al gaat het nieuwe er af, zo komen toch meer kleur en geur en nieuwe verhalen en muziek in het dorp en dat vind ik prettig. (Mijn buurman niet, die houdt niet van verandering, daarvan wordt hij bang.) Ze krijgen kinderen en die gaan met die van mij naar school. Daar wordt mijn taal, en die van meester Bert, ook hun taal. Als het meezit, krijgen we wat nieuwe woorden cadeau. En nieuwe namen. Op den duur vinden we het echt heel gewoon dat er wethouders Aboutaleb, Albayrak, Ananta, Arion, Baboeram, Dink, Ghonem, Gonçalves, Gür, Hassanpour, Hirsan Ali, Ibrahim, Marchenko, Rentes de Carvalho, Slagveer of Zongo heten. Misschien trouwt een nazaat van Willem-Alexander en Maxima (uit het verre Argentinië) nog eens met een nazaat van Mohamed ben Hassan el-Alaoui. En of we nu Ali en Ayse of Joost en Joke heten, bijna allemaal vieren we, als het aan de middenstand ligt, Moeder- en Vaderdag: zie Boekidee. Enfin, welkom in dit nummer van Leesgoed.