Leesgoed 2010-4 redactioneel
Het is een klein wonder dat er nog voor kinderen wordt geschreven en geïllustreerd op een manier die waardering van de meest belezen volwassenen (en kinderen) krijgt.
Games, films, tv, sociale contacten al dan niet via sms en kletspagina's op internet, kleding (en status), muziek, reclame, stapels boeken met makkelijke, wensvervullende verhalen, sport, het schreeuwt allemaal om aandacht van de kinderen. Hun inkomens en die van hun ouders nemen niet meer toe, de druk op de portemonnee wordt groot, de euro kan maar één keer worden uitgegeven, er is zoveel te koop en verkopers maken zoveel herrie.
Dan vergt het enige moed om enkele duizenden exemplaren te laten drukken van een boek met een inhoud waarvan je bij voorbaat weet dat het moeite zal kosten die te verkopen. De ‘omloopsnelheid' van ‘het boek' neemt almaar toe. Geen succes binnen een half jaar? Hup, naar de ramsj. Dan vergt het eveneens enige moed en eigenwijsheid om de stapel op voorraad te houden, met de aanname dat die uiteindelijk toch verkocht zal worden en met de opvatting dat de inhoud de moeite waard is. Misschien niet per se voor de winst van het bedrijf, maar wel voor het culturele landschap.
Van de auteurs en illustratoren vergt het ook moed: wie wacht er op jouw stem, jouw werk, met al die herrie? Ja, er zijn gelukkig voorbeelden van gedreven kunstenaars wier werk toevallig ook een grote groep lezers trekt. Maar nog meer voorbeelden waarbij dat niet het geval is. En veel voorbeelden van meer ambachtelijk werkende kunstenaars die gericht op verkoopbaarheid schrijven en tekenen - en zij hebben dan ook weer navolgers die dat zonder veel succes proberen. Het is dringen op de markt.
Goed dat er uitgevers (met hun redacteurs) zijn die zich niet in de eerste plaats bekommeren om winstmaximalisering. Goed dat er recensenten en andere selectoren zijn die de aandacht willen vestigen op wat zij van waarde achten. Goed dat er prijzen zijn die worden toegekend door jury's die zich om dat culturele landschap bekommeren.
En goed dat er nog een onafhankelijk tijdschrift (met website) is dat tracht over dit alles te berichten en de gedachtenvorming te bevorderen.
Al voelen ook wij, even (?) zonder subsidie, de druk om de exploitatie lonend te houden.
Dat wordt vooral een opgave voor mijn opvolger. Ik houd het na ruim dertig jaar voor gezien en hoop binnen ongeveer een jaar het hoofdredacteurschap te kunnen overdragen. Gegadigden kunnen zich melden. Nieuwe redactiegenoten zoeken we trouwens ook.
Zie ook hier.
Herman Verschuren
